Массово-политическая газета Березовского района

Прыгоды прыйшлі

442
Николай Синкевич,
24 марта 2017
Наташа Яўлюшына, журналіст-фрылансер, 28 год
 
– Індывідуаліст ці калектывіст?
– Індывідуаліст. Я люблю людзей, люблю зносіны, люблю быць у калектыве. Але, калі справа тычыцца працы, аддаю перавагу рабіць усе самастойна, а не спадзявацца на каго-небудзь. Мне падабаецца, калі вынік маёй працы залежыць толькі ад мяне, калі ёсць творчая свабода і незалежнасць. Гэта матывуе рабіць лепш і яшчэ мацней перажываць за вынік. Для працы мне патрэбна асабістая прастора і адзінота. Нават дома, калі хтосьці маячыць ў суседнім пакоі, я ўжо не магу засяродзіцца. Не ўяўляю, як людзі працуюць у офісах «open space».
 
– Брыльянты ці сябры?
– Сябры. Большую частку свайго працоўнага часу я праводжу ў адзіноце, якое перарываецца невялікімі сустрэчамі і інтэрв’ю з героямі матэрыялаў. У лютым у мяне быў вельмі напружаны графік, практычна без выхадных. Свабодныя дні праходзілі ў бытавых клопатах і заканчваліся ў гарызантальным становішчы, на подзвігі проста ўжо не хапала сіл. У канцы месяца ў госці на пару дзён прыязджалі сябры з Расеі, і неяк адразу ж пасля іх гэтую хвалю сустрэч і вечарынак падхапілі мінскія сябры. Я атрымала велізарнейшы зарад энергіі, адпачыла ад кампутара і бясконцага патоку інфармацыі. І вось з новымі сіламі гатовая да новых заданнях. Прадметы, якія людзі так шануюць у ХХІ стагоддзі, ніколі не падораць такіх станоўчых эмоцый. Мы вельмі беражліва ставімся да сваіх тэлефонаў, купляем ім чахлы, абараняем шкло ад драпін. Але зусім не цэнім і не паважаем людзей, якія побач з намі.
 
– Прыгоды ці аднастайнасць?
– Прыгоды. Прычым, гэта нават не мой выбар. Я проста выходжу з дому і прыгоды самі знаходзяць мяне. А часам я сяджу дома, працую, ствараю, нікога не чапаю, як раптам: тук-тук, прыгоды прыйшлі! Увогуле, сумна жыць не ўмею. За гэта я люблю журналістыку. Кожны дзень – гэта не водгалас мінулага, а новая гісторыя з іншымі героямі і непадобным сюжэтам.
 
– Ранак ці вечар?
– Вечар. Я сава і не люблю ўставаць рана. Вядома, я спрабую паставіць будзільнік на 7.00, каб паспець зрабіць больш спраў за дзень. Але потым «пяць хвіліначак», потым яшчэ «пяць хвіліначак», і ў выніку прачынаюся ў лепшым выпадку каля васьмі гадзін. Магу паляжаць і да дзевяці, калі папярэдні дзень быў насычаным ці я працавала дапазна. У мяне ненармаваны працоўны дзень і я сама вырашаю, калі мне працаваць, а калі адпачываць. У гэтым галоўная перавага фрылансу. Увечары пісаць спакайней, таму што не адцягваюць увагу тэлефонныя званкі і паток электронных лістоў. А яшчэ ў вечары ёсць нейкая асаблівая натхняльная атмасфера.
 
– Шумная вечарынка або адзінота ў цішыні?
– Вечарынка. Я і так занадта часу праводжу за кампутарам у кампаніі свайго ката і творчых думак. Таму хапаюся за любую нагоду, каб выйсці з кватэры. Гэта і зносіны, і адпачынак, і крыніца новых гісторый. Я ўважліва назіраю за людзьмі, іх учынкамі, словамі. Часам з адной фразы, з аднаго погляду можа атрымацца цэлы аповед. Дома, сам-насам з сабой, такі досвед не атрымаеш. Трэба выходзіць і пражываць жыццё, а не назіраць за ім па ТБ. 
 
– Розум або інтуіцыя?
– Інтуіцыя. Я магу адкрыць тэлефонны даведнік, тыкнуць у любы нумар і абавязкова траплю да цікавага чалавека. У мяне часта пытаюцца: дзе ты бярэш такіх класных герояў? А вось такое журналісцкае чуццё! Нават, калі мне трэба вырашыць нейкія бытавыя пытанні, я не шукаю водгукі, я проста іду і заўсёды прыходжу ў патрэбнае месца. Калі пачынаеш ўзважваць усе плюсы і мінусы, вывучаць партфоліо, шукаць рэцэнзіі, абавязкова штосьці пойдзе не так. Я цалкам давяраю сваёй інтуіцыі і яшчэ маме, яна таксама накіроўвае мяне па дакладным маршруце.
 
– Класічная сукенка або стрыт-стайл?
– Вулічны стыль. Але ўсё роўна гэта сукенкі і спадніцы. Таму што я дзяўчына, таму што гэта прыгожа, таму што гэта сапраўды зручна. У маім гардэробе больш за 35 сукенак і спадніц – у асноўным гэта маміна заслуга, паказваю ёй фатаграфіі з фэшн-часопісаў, а яна шые, як на малюнку. Ёсць і старадаўнія мадэлі. Я нашу сукенкі, якія насіла мама, калі была цяжарная мной. Для параўнання, джынсаў у гардэробе пяць штук.
 
– Бяроза ці Мінск?
– Мінск. Я люблю гэты горад. Не ведаю чаму, проста люблю. Я кахала яго нават тады, калі не ведала, які ён на самой справе. Напэўна, гэта інтуіцыя прывяла мяне сюды. Усе рвуцца ў Маскву ці яшчэ кудысьці. А мне тут так утульна, так камфортна! Калі я і паеду адсюль калі-небудзь куды-небудзь, то па вялікім-вялікім каханні, або калі мяне запросяць на працу ў часопіс Rolling Stone.
 
– Звыклая ці здаровая ежа?
– Правільнае харчаванне. Прынамсі, спрабую прытрымлівацца яго асноўных прынцыпаў. Вядома, не заўсёды атрымліваецца. Таму што з-за працы часам не хапае часу на гатаванне, а голад прымушае рабіць вельмі імпульсіўныя і неабдуманыя пакупкі. Я цалкам адмовілася ад каўбас і маянэзу – гэта мая маленькая перамога. Праўда, бацькі ўсё яшчэ спрабуюць даць мне з сабой палку каўбасы, калі я прыязджаю ў госці.
 
– Чытаць ці пісаць?
– Пісаць. А наогул, гэта заўсёды самае хворае пытанне, таму што я люблю і пісаць, і чытаць. Але «пісаць» усё ж пераважвае. Гэта мая прафесія. Кожны дзень я пішу матэрыялы для часопісаў, інтэрнэт-выданняў і сайтаў. І гэта ж маё хобі. У вольны ад працы час я пішу мастацкія апавяданні. Але я абавязкова чытаю кнігі, калі прымаю ванну. Таму што пісаць у ваннай нязручна і непрактычна.
 
Фота Тані НОВА.

Оставьте свой комментарий