Массово-политическая газета Березовского района

Увесь у руху

166
Николай Синкевич,
10 июня 2017

Прыват чат з Аляксандрам Самусевым, дырэктарам ПГТУП «Тэхнатранс», 36 год.

– Прыбытак або працэс?

– Працэс, таму што прыбытак прыходзіць і сыходзіць, а ў працэсе ты жывеш.

– Кава або гарбата?

– Амаль заўсёды кава. А па вечарах гарбата для спынення руху дня.

– Дамасед ці падарожнік?

– Сумяшчаю працу з падарожжамі па гарадах нашай краіны.

– Быць незаўважным або яркім?

– Напэўна, незаўважным. Так прасцей глядзець на жыццё і мець зносіны з людзьмі.

– Логіка або інтуіцыя?

– Лічу, ва ўсіх мужчын на першым месцы стаіць логіка, а вось інтуіцыя больш характэрная для прыгожага полу.

– Адзінота або кампанія?

– Хутчэй за ўсё, адзінота. Большую частку свайго часу я праводжу на працы, дзе пастаянна вымушаны кантактаваць з новымі людзьмі, таму хочацца пабыць аднаму, каб сабрацца з думкамі.

– Рызыка ці разлік?

– Разлік, бо рызыка не заўсёды апраўдваецца.

– Кот ці сабака?

– Не бачу розніцы паміж імі. Для мяне гэта проста хатнія жывёлы.

– Спартсмен або заўзятар?

– Я і не спартсмен, і не заўзятар.

– Кнігі альбо кіно?

– Кнігі чытаю, але не шмат. А вось у выхадныя можна паглядзець які-небудзь фільм. Апошні з тых, што запомніліся – «Илюзія падману». Фільмы цяпер здымаюць цікавыя, а Інтэрнэт зрабіў іх даступнымі да прагляду.

– Лідэр ці выканаўца?

– Даводзіцца быць лідэрам, таму што многае вымушаны вырашаць сам і несці адказнасць. А па-іншаму, напэўна, і не атрымаецца.

– Сябры ці сяброўкі?

– Сяброў больш, чым сябровак. Хоць і сярод сябровак можна знайсці сапраўднага сябра.

– Чорны або белы?

– У апошнія гады аддаю перавагу беламу колеру. Ён мне больш падабаецца, чым чорны.

– Вёска ці горад?

– Горад. Сам я нарадзіўся ў Косава, калі той яшчэ быў гарадскім пасёлкам. У горадзе мяне прыцягвае рытм жыцця, дынаміка.

– Шклянка напалову пустая або напалову поўная?

– Напалову поўная. Па жыцці я аптыміст.

– Гатоўка або картка?

– Гатоўка, з ёй ніколі няма праблем. А пластыкавую картку я аднойчы страціў, дык мне яе аднаўлялі 15 дзён. І кожны дзень даводзілася ездзіць у банк і па пашпарце здымаць грошы.

– Вячэра: з’есці самому або аддаць ворагу?

– Аддам ворагу. Я наогул мала ем, і стаўленне да ежы ў мяне самае простае: я ем, каб жыць.

Фота аўтара.

Оставьте свой комментарий